Mentaalmoeheid

Met dichtgeknepen ogen aanschouwend de vergankelijkheid van de dag.
Trachtend het denken te vermijden zodat het hart niet verloren raakte in het hoofd.
Is het de werkelijke zon die schijnt…………….. een hersenspinsel wellicht.
Tolde het hoofd als de aarde een baan om de zon…. sneller dan het licht.
Het is de overtuiging van de wereld….die is van slag

Enkel een onwerkelijke gedachten die naar waarheid gevormd lijkt te worden
Een kleine seconde als onderdeel van het grote denken
Waar is hij gebleven de denkende man die begin met eind verbind
Zoekend in gedachten verboog hij de steunbalken van het geestelijk labyrint.

Immer zoekende naar het bijster spoor dat bij wissel een nieuwe bestemming vormden
Kreunde het geraamte van de geest door alsmaar stuwende denkende golven van onvermogen.
Het denken………. in strijd met het blijvend zijn.
Bezweek het geestelijk labyrint onder moeheid van het mentaal

Duizend stukjes

Een ongelukkig moment als een wolkje regen

Als een druppel tranen die verpletterd door eigen verdriet.

Opgezogen wordt door de droge losse grond

In stilte de ruimte tussen de korrels zand vult

 

Was het niet de woestijn die vroeg om water geluk en vruchtbaarheid

De zon tergend langzaam met haar antwoord de wolken negerend.

Sprak met felheid……… niet mijn stralen drogen je uit

Maar jijzelf verdort door afwezigheid van samenhang

 

Als los zand vervoeg je je bij mij en vraagt mij om het waarom

Zoek het antwoord in elke zandkorrel die de andere niet kent

Zichzelf alleenheerser waant en geen hiërarchie erkent.

 

Het zoekende pad is heilloos daar het..alles.. er al is

Niet wetend wat er was verloor het verleden zijn gezicht

Nu vandaag     woestijn    vergaar je korrels

Eerst dan zul je het geluk vinden in duizend stukjes.