Roes

Gelaten verteer ik de laatste minuut
van een mijn zeldzame heldere momenten.
De mijzelf opgelegde alertheid ten spijt.
Geef ik een plaatsje toe in de rij voor het loket.

Stilte is mijn broeder gedwee mijn verzet.
Zwijgzame bode van de tijd graag een kaartje voor de reis.
Wijs mij het bijster spoor de wissel van de tijd.

Gezeteld met mijn kaartje ter hand.
Wachtend op het punt van vertrek.
Val ik terug……. stilaan in de roes van mijn bestaan

Voel mij eenzaam zonder mijn ik

Ach nu en dan laat mijn geheugen mij in de steek
Weet ik niet meer wat ik zojuist even dacht
Waar ik gewoonlijk mijn tong over breek.
Stottert dan plotsklaps uit mijn mond, geheel onverwacht.
Ach mijn liefste ik, het was niet zo bedoeld.
Het waren niet mijn gedachten die mijn spraak volbracht
Maar enkel een misstap van mijn zijn.
Geheel onbedoeld, geheel onverwacht.

Ach nu en dan laat ik mijzelf in de steek.
Weet ik niet meer wat ik zojuist voelde.
Als ik de lijn met mijzelf verbreek.
Val ik stil en verzink in gedachten

Ach mijn liefste ik, voel mij zo eenzaam zonder mij
Op zoek naar een beginpunt graaf ik in mijn gedachten
Om weer te voelen wat ik voel, te zeggen wat ik te zeggen heb.
Blijf bij me totdat weer opnieuw de lijn breekt.
Ach mijn liefste ik, voel mij zo eenzaam zonder mij

29-04-2003( herschreven in 2010)

Angst

Zou je denken dat het goed komt
alles weer op zijn plaats
het tikken van de klok weer zachtjes op de achtergrond
terwijl mijn gedachten vervagen en ik weer de werkelijkheid herken
het verschil weer ken tussen avond en morgenstond
diep in mijn binnenste roep ik nog om hulp, wie weet waar ik ben
verzonken in gedachten strompel ik naar de deur

kijk door de nauwte van het sleutelgat de wijde wereld in
moedig zijn kan altijd nog, morgen maar weer eens proberen?
de wereld begroeten, mijn lichaam stuwend door de deur
de drempel van mijn  bestaan over, bedenk ik mij vast weer
terug naar binnen gaat alles weer beter
alles weer op zijn plaats
Het tikken van de klok weer zachtjes op de achtergrond